Vooropgesteld, het gaat hier om hoe 200 jaar koloniale erfenis nog steeds Curaçaos politiek, economie en mentaliteit blokkeert. Zonder schaamte deel ik enkele harde waarheden over Curaçao. De situatie verslechtert met de dag en …

Mijn oproep is simpel: leiders en invloedrijke burgers moeten mijn observaties serieus nemen en een geheel nieuw, duurzaam bestuurssysteem opzetten. De huidige structuren pakken niet aan wat ons tegenhoudt.

*1. Het verleden bepaalt ons heden*  

De impact van slavernij en kolonialisme heeft in 2026 nog steeds een verstikkende greep op Curaçao. Zolang we dit niet als urgent probleem erkennen, blijven we geblokkeerd.  Dit werd mij duidelijk tijdens mijn studententijd in Nederland. Waarom eindigen Curaçaose feesten zo vaak in geweld, zelfs in moord, om een futiele ruzie? Op een dag, toen ik aan de Katholieke Universiteit te Nijmegen college volgde, nam ik de moed om met professor dr. Gerrit Huizer in contact te treden. Ja, professor dr. Gerrit Huizer, heb ik in dit kader benaderd voor een gesprek onder vier ogen. Hij is een expert bij uitstek in postkoloniale ontwikkeling en hij gaf mij het antwoord: “We moeten terug naar het verleden.” De sporen van 200 jaar trans-Atlantische slavernij en kolonialisme zitten bij velen in het DNA. Woede, laag zelfbeeld, wantrouwen, angst voor represailles en een minderwaardigheidscomplex belemmeren onze vooruitgang. Maar, spreken over slavernij was decennialang taboe en nu nog steeds.

*2. De oplossing ligt bij structurele verandering en participatie*  

Huizer stelde: erken het verleden en verander de structuren om echte participatie mogelijk te maken.  

Daarom koos ik voor de wijk als sleutelinstrument. In mijn scriptie “Werken aan de samenleving vanuit een wijkgerichte benadering” en later in het radioprogramma ‘Bario pa Bario t’esei ta Kòrsou’ sinds 1995, heb ik betoogd dat bewoners eigenaar moeten worden van hun omgeving. Alleen zo werkt nationbuilding en krijgt democratie inhoud.  Dertig jaar heb ik hier op Curaçao: precies 6 jaar bij Radio Curom/Z86 en daarna 23 ½ jaar bij Radio Hoyer besteed. Om dat te realiseren heb ik 1,5 miljoen gulden bijeen moeten brengen van bedrijven, aangevuld met mijn eigen middelen om het programma te betalen. Daarnaast waren er verschillende edities die ik ook tegen betaling op Facebook plaatste en uitzendingen die ik vanuit het buitenland heb gedaan. Veel inspanning en opoffering van mijn kant, maar toch niet met de resultaten die ik heb gewenst. De opeenvolgende regeringen op Curaçao hebben mij nooit serieus genomen. 

*3. Curaçao koerst op een ramp af*  

Armoede is enorm. Buitenlandse investeerders en figuren kopen ons land op, smeren beslissers met geld aan en worden de eigenaar van onze toekomst. Corruptie heerst zowel in de regering als binnen het apparaat, wordt stellig beweerd. Voor mensen met alleen AOV, bijstand of minimumloon is het leven onbetaalbaar.  

De symptomen zijn duidelijk: een angstige, volgzame pers; stranden en hotspots ontoegankelijk voor de lokale bevolking; een groeiende groep laaggeschoolden; en volksvertegenwoordigers zonder visie of voorbereiding.