Van blue wave naar eigen koers, klein van formaat, groots in vastberadenheid en daadkracht

Wat Ethiopië ons leert: vertrouw op eigen kracht

Er zijn momenten in de geschiedenis waarop een volk, tegen alle verwachtingen in, bewijst dat afhankelijkheid geen lot hoeft te zijn, maar ook een keuze kan worden. Ethiopië liet dat onlangs opnieuw zien. Toen internationale banken weigerden de bouw van de Grand Ethiopian Renaissance Dam te financieren, koos het land niet voor overgave, maar voor zelfvertrouwen.

Veertien jaar later staat er een dam van bijna twee kilometer breed en 550 voet hoog gebouwd met het geld van gewone burgers, en niet met de zegen van instituten die het land op een beslissend moment in de steek lieten. Dit verhaal, verteld door de premier van Barbados, Mia Mottley, in een gesprek met Trevor Noah in diens podcast What Now? van 20 januari 2026, verdient ook onze aandacht hier, op Curaçao. https://www.youtube.com/watch?v=B8AcyFMtDms

Mottley legt uit dat Ethiopië, na een afwijzing door internationale financiers, zich wendde tot de eigen centrale bank, lokale banken en de bevolking zelf. Burgers kochten obligaties. Mensen deden donaties. Wat ontstond was geen liefdadigheid, maar een nationaal project van eigenaarschap. “Dit is de eenentwintigste-eeuwse Adwa,” zei Mottley verwijzend naar de Slag bij Adwa in 1896, toen Ethiopië, tegen alle verwachtingen in, de Italiaanse koloniale troepen versloeg. Die overwinning werd destijds een symbool voor het hele pan-Afrikaanse bevrijdingsdenken. Vandaag is de dam dat symbool voor energieonafhankelijkheid.

Wat heeft dit met Curaçao te maken?

Meer dan we op het eerste gezicht zouden denken. Ook wij zijn een kleine gemeenschap, vaak afhankelijk van externe instituten, leningen en beslissingen die elders worden genomen. Maar de les van Ethiopië is niet dat grootte er niet toe doet; Maar het is dat vastberadenheid, gezamenlijke inzet en vertrouwen in eigen kunnen grotere hindernissen kunnen overwinnen dan we onszelf vaak toestaan te geloven.

Mottley wijst erop dat zeshonderd miljoen mensen in Afrika nog altijd geen toegang hebben tot elektriciteit, ondanks internationale beloften van steun. Die realiteit leert ons iets belangrijks: wachten op instituten die niet altijd onze belangen dienen, is geen strategie. Zelf investeren in onderwijs, in infrastructuur, in lokale ondernemingen kan dat wel zijn. Niet als vervanging van internationale samenwerking, maar als fundament waarop we niet afhankelijk zijn van de welwillendheid van anderen.

Curaçao heeft, net als Ethiopië destijds, de keuze: wachten tot buitenlandse instanties akkoord gaan met wat wij nodig hebben, of onze eigen (en diaspora) middelen, kennis en gemeenschapskracht bundelen om vooruitgang te boeken die van onszelf is. Het gaat niet om isolement, maar om eigenaarschap. Zoals Mottley het verwoordde: de wereld heeft meer dan genoeg geld om ontwikkeling te financieren. De vraag is wie de controle houdt over die vooruitgang.

De geschiedenis van Adwa, en nu van de Grand Ethiopian Renaissance Dam, toont aan dat een volk dat gelooft in zijn eigen vermogen om te bouwen, sterker staat dan een volk dat wacht op toestemming. De WK-kwalificatie heeft ons dit recentelijk nog bewezen. Laten wij deze blue wave-ervaring benutten om ook op het gebied van daadwerkelijke economische ontwikkeling, nieuwe economische pijlers en eigenaarschap op te bouwen. Laat dat ook voor Curaçao een inspiratie zijn: niet klein denken omdat we klein zijn, maar groots handelen omdat we het kunnen.

Bron: Interview met Mia Amor Mottley, premier van Barbados, door Trevor Noah, podcast What Now? with Trevor Noah, aflevering “Prime Minister Mia Mottley: Climate, Immigration, and the Power of Small Nations”, uitgezonden op 20 januari 2026.