Curaçao: Het is tijd om te kiezen. Of we bouwen samen, of we gaan samen ten onder

Analyse op analyse, uit alle hoeken van de samenleving, zonder concrete resultaten. Dat zien we op Curaçao bijna elke dag, terwijl het land geen duurzame vooruitgang boekt.

Laten we de dingen bij de naam noemen:

Om te beginnen moeten we erkennen dat Curaçao klein is. 444 vierkante kilometer. Minder dan 160.000 inwoners. Geen goud, geen zilver, geen aluminium, geen olie of andere grote natuurlijke rijkdommen.

Met zo’n klein grondgebied en zo’n kleine bevolking is onze enige rijkdom onze mensen. Dat betekent: als we niet alle constructieve krachten bundelen, als we niet werken aan een gedeelde visie, dan overleven we het niet.

Een klein land heeft eenheid nodig. Maar dat is niet wat we nu hebben.  Ons verleden weegt zwaar. 200 jaar Trans-Atlantische Slavernij. Kolonialisme sinds 1634. De wonden daarvan doen tot op de dag van vandaag, in 2026, nog steeds pijn.  

Wat is het resultaat? Gebrek aan identiteit. Gebrek aan eigenwaarde. Gebrek aan gezond verstand. En daarbovenop: woede, haat en een enorme drang naar wraak. En in plaats van die wonden te helen, rukken we ze elke dag verder open.

De politiek op Curaçao is een wraakoorlog geworden.

Er wordt niet gezocht naar compromis. Er worden geen krachten gebundeld. Er wordt alleen gekeken: bij welke partij hoort hij| zij? Wie heeft in het verleden iets gezegd dat niet beviel?

Het bewijs? De overheid geeft miljoenen guldens uit aan experts om cruciale rapporten te laten maken. Rapporten die exact aangeven wat er moet gebeuren in het onderwijs, gezondheidszorg en economie. Maar zodra er een nieuwe regering zit, gaat alles de prullenbak in. Omdat het “ideeën van de vorige regering” waren. Dat is niets anders dan het pure weggooien van het schaarse belastinggeld van de mensen van Curaçao.

Hetzelfde geldt voor goede adviezen van capabele mensen. Die worden genegeerd, alleen maar omdat ze niet bij de “family and friends” horen. We sluiten onze eigen capabele mensen uit. En dat, in een kleine gemeenschap waar elk talent goud waard is, is zo’n handelswijze een doodzonde.

De vraag is simpel: “Welke gezonde ontwikkeling kun je zo verwachten?”

Elke dag wordt er geschreeuwd om “leiders”. Maar wat voor leiders?  

Curaçao heeft geen behoefte aan meer leiders vol woede en frustratie uit het verleden. Curaçao heeft behoefte aan intelligente leiders. Leiders die vrij zijn van haat. Leiders die kiezen om te bouwen, niet om wraak te nemen.

Dit is het enige pad dat ons in de komende jaren kan redden.  

Als we die weg niet inslaan, eindigen we op een eiland waar het verschil tussen arm en rijk zo groot is dat het ons finaal zal breken.

Conclusie: Weg met de huidige plannen. Er is geen Plan B.

We moeten nu kiezen: Een beter Curaçao. Gebaseerd op wederzijds respect. Gebaseerd op de bereidheid om samen te werken aan de enige zaak die ertoe doet: een Curaçao waar we de mooiste tijd van ons leven kunnen beleven.

Als we doorgaan met onenigheid, ruzie, woede en goedkope politiek, dan vergooien we het leven dat we hebben. Maar als we kiezen om samen te gaan, dan kunnen we een eerlijk en aanvaardbaar bestaansniveau voor iedereen creëren.

Erwin Raphaëla