Curaçao’s WK-kwalificatie raakte snaren die ik nooit verwachtte

De kwalificatie van Curaçao voor het WK voetbal heeft gevoelens bij mij losgemaakt die ik nooit had voorzien.

Om te beginnen werd ik diep geraakt door mijn zoon Bryan, die in Nederland woont. Een paar uur voor de wedstrijd Curaçao–Duitsland stuurde hij mij een foto. Hij droeg een blauw-geel shirt. Bryan is in Nederland geboren, woont daar en heeft er bijna zijn hele leven doorgebracht. Zijn hart klopt onmiskenbaar voor Oranje. Dat weet ik.

Maar wat Bryan toen die zondag (14 juni) deed, bracht me meteen terug naar het verleden. Als tiener belde hij me ooit vanuit Nederland op, vol emotie: “Papa, ik ben een Antilliaan, hoor.” Ik heb hem nooit gevraagd waarom hij dat zei. Nu weet ik het. Op het moment dat Curaçao tegen Duitsland scoorde en op 1-1 kwam, sloeg de emotie keihard toe. Ik voelde het fysiek. Omdat ik besefte hoe serieus en diep dit is wat er nu met ons allemaal gebeurt via het elftal van Curaçao op het WK.

De spiegel die Nederland ons voorhield.

Tegelijk verbaasde ik me over een groep Nederlandse journalisten in een televisieprogramma. Ze spraken denigrerend over ons elftal. Geen greintje waardering, respect of sympathie voor de historische prestatie dat Curaçao zich voor het WK plaatste. Stel je voor: binnen het Koninkrijk der Nederlanden zijn wij het enige land met twee deelnemers aan hetzelfde WK. Voor heel Nederland had dit een reden tot feest en trots moeten zijn. In plaats daarvan werd Curaçao, nota bene de kleinste gemeenschap ter wereld die ooit een WK bereikte, weggezet.

Een Marokkaanse gast in datzelfde sportprogramma gaf daarop een scherpe analyse op een opmerking van Johan Derksen. Derksen noemde Marokkaanse Nederlanders die bewust voor Marokko kiezen “ondankbaar”. De Marokkaan legde uit wat die jongens aan racistische spreekkoren langs de velden in Nederland moeten verdragen. Dat is verschrikkelijk. Daarom, zei hij, zullen we steeds vaker zien dat Surinamers, Curaçaoënaars, Marokkanen en andere spelers met migratiewortels bewust kiezen voor het land van herkomst. Niet uit afkeer, maar uit zelfrespect.

Eerlijk gezegd hoop ik vurig dat de resultaten van Curaçao in poule E juist motivatie worden voor alle Curaçaoënaars, Surinamers, Marokkanen, Kaapverdianen en anderen in Nederland om bewust te kiezen voor representatie van hun land van herkomst. Niet om tegen Nederland te zijn, maar om de verhouding recht te zetten. Om arrogantie en gevoelens van superioriteit te doorbreken en gelijkwaardigheid af te dwingen. Ik draag de wedstrijden van Curaçao in poule E dan ook warm aan mijn hart.

Een les voor onze bestuurders

Als ik kijk naar Curaçao zelf, dan wil ik de regering-Pisas dringend oproepen: claim de vermelding in het Guinness Book of Records niet als een verdienste van de overheid. Dat is misplaatst en onwaar. Waarom vertrekken er anders nog steeds zoveel Curaçaoënaars massaal naar Nederland? En waarom komen bijna alle successen voor Curaçao tegenwoordig uit de diaspora? Neem Andruw Jones en alle andere grote honkballers in de Major League in Amerika als voorbeeld. Hun prestaties komen niet uit overheidsbeleid, maar uit talent, doorzetting en kansen elders.

Laten we daarom als Curaçaoënaars, samen met Europese Nederlanders en alle betrokkenen, verstandig aan tafel gaan. Laten we de WK-kwalificatie en onze plek in het Guinness Book of Records constructief gebruiken. Niet voor feestjes of eigen eer. Maar om te leren hoe we een beter land worden.

De les is simpel en hard: eenheid, visie en moed brachten ons op het WK. Geen verdeeldheid, geen korte-termijn politiek, geen misbruik van macht.

Mijn visie voor de toekomst is duidelijk: Curaçao moet bouwen op die drie pijlers. Bestuurders die luisteren, kennis benutten en handelen in het belang van het hele volk. Een eerlijke verhouding met Nederland, gebaseerd op partnerschap, niet op bedelen. Een samenleving waar armoede wordt bestreden, natuur wordt beschermd, voedsel lokaal wordt geproduceerd en publieke grond eerlijk wordt verdeeld.

Laat de WK-kwalificatie het startpunt zijn. Niet het einddoel. Laat het bewijs zijn dat Curaçao kan. Als we durven te veranderen.

Erwin Raphaëla