Benoem onze voetbalselectie tot Ambassadeurs van Goede Wil voor Curaçao

Altijd hebben we ons zorgen gemaakt over het feit dat wanneer we burgers die uitblonken moesten eren, het leek alsof we wachtten tot het moment van overlijden van die persoon voordat de erkenning kwam. We herinneren ons allemaal nog hoe het een paar jaar geleden niet vanzelfsprekend was om een artiest die net een fantastisch optreden had gegeven een warm applaus te gunnen, een echte ‘standing ovation’ (bijvoorbeeld). Er waren momenten waarop er met alle nadruk om applaus werd gevraagd, maar de reactie bleef toch uit.

Gelukkig maar dat onze Curaçaose gemeenschap vandaag veel spontaner, makkelijker en met meer vuur applaudisseert. Eerlijk gezegd: het gebrek aan motivatie om te applaudisseren en waarde te geven aan artiest(en) voor hun goede werk komt volgens mij voort uit ons verleden van eeuwenlange onderdrukking, misbruik, marteling en vernedering. Wetenschap wijst dit aan als de belangrijkste oorzaak van het gebrek aan empathie dat we lange tijd in een groot deel van onze gemeenschap zagen. We kunnen ook niet ontkennen dat de politiek op Curaçao te vaak gebruik maakte van uiterst negatieve vormen: harde, onrechtvaardige en onnodige beledigingen gericht aan politieke tegenstanders, ambtenaren die een kritische houding aannamen, of zelfs burgers die het risico namen hun mond open te doen om iets aan de kaak te stellen dat niet goed ging.

Maar dit gedrag verandert. Het gaat de positieve kant op. En dat is zonder twijfel een bemoedigend signaal.

Binnen de Curaçaose gemeenschap, met de kwalificatie voor het WK 2026, beleven we bijna onvergetelijke momenten. Het is een immense prestatie, waar geen woorden voor zijn. Onze mensen tonen het met vreugde en trots. In elke hoek van Curaçao, in elke wijk, jong en oud, heerst vreugde. Onze mensen aarzelen niet om trots te tonen: indrukwekkende kleding aan het lichaam, auto’s en huizen versierd, maar ook winkels en overheidsgebouwen. Muziek klinkt om de sfeer te verhogen. De cijfers bewijzen dat onze gemeenschap klein is in aantal, vergeleken met andere landen die meedoen aan dit wereldtoernooi.

Het magische woord op Curaçao vandaag is diaspora. Diaspora laat zien dat families in het buitenland, mensen met banden met onze Curaçaose gemeenschap, openlijk met Curaçao identificeren en iedereen om hen heen willen laten weten dat zij Curaçao 100% in hun hart dragen. Curaçao bevindt zich in een zeer gezonde ‘vibe’ en dat is een trend die de hele wereld nu ziet.

Dit alles is te danken aan het bewuste idee om een formule te creëren die succesvol bleek: kwalificatie voor het WK 2026. Het is zeker te danken aan de diaspora, aan onze voetballers in het buitenland die bewust kozen om Curaçao te vertegenwoordigen in de strijd om het WK te bereiken.

Daarom is mijn oproep helder en urgent: deze positieve golf mag niet stoppen zodra Curaçao’s deelname aan het WK voorbij is. Om te beginnen moeten we al deze spelers eren. Benoem hen officieel tot Ambassadeurs van Goede Wil voor Curaçao. En dat moet gepaard gaan met een groots, indrukwekkend ceremonieel, waardig aan hun prestatie.

Verder moeten we beseffen dat juist deze groep sporters moet doorgaan met het zoeken naar meer van onze sporters in het buitenland die bereid zijn Curaçao te vertegenwoordigen. Zo zal ‘Blue Wave’ vanzelf blijven groeien. Zo zal Curaçao nog bekender en populairder worden op het wereldtoneel, om nog grotere voordelen te brengen voor onze Curaçaose gemeenschap in haar geheel. Curaçao’s deelname aan het Wereldkampioenschap Voetbal 2026 moet de vonk zijn die onze ambitie aanwakkert. Het moet de motivatie zijn voor ons allemaal om verantwoordelijkheid te nemen. Een gedeelde verantwoordelijkheid om trajecten te bouwen die de naam Curaçao blijven vergroten in alle hoeken van de wereld. Deze taak is voor ons allemaal. Laten we de krachten bundelen. Voor de eer en de goede naam van Curaçao.

Erwin Raphaëla