1 juli: Dag van de Emancipatie om te begrijpen en rechtvaardigheid inhoud te geven

Vandaag kan iedereen opstaan, zijn mond wijd open doen en zonder grond of zin iets roepen, alleen maar om indruk te maken. Daarom moeten we onze ogen en oren wijd open houden. Vooral als het over emancipatie gaat.

De kernvraag is: Wat willen we precies bereiken met 1 juli op Curaçao?

Als het is om te herdenken dat de slavernij is afgeschaft, zeg dat dan zonder omwegen. Maar blijf niet steken in holle woorden. Sta vast op één principe: Niemand is minder vanwege zijn huidskleur. Geen enkel ras staat boven een ander. Dat is de basis. Zonder dat is er geen echte emancipatie.

Kijk wat er gebeurt als we zo’n belangrijk moment niet goed definiëren. De kans op falen is groot.

Enkele jaren geleden zat ik in een volle zaal in Nederland toen een burger uitlegde waarom hij tegen het Sinterklaasfeest is. Hij draaide er niet omheen. Zijn boodschap was glashelder. Volgens hem richt het feest zich op huidskleur. Het zet het ene ras onder het andere. De figuur ‘Zwarte Piet’ is verworden tot een karikatuur: de domme zwarte man die niets weet en waar kinderen bang voor moeten zijn. Terwijl Sinterklaas de goede is, degene die cadeaus geeft. Ook al is het een kinderfeest, in de praktijk staat de zwarte man in een negatief daglicht: met een zak op zijn rug, als slaaf, volledig ondergeschikt aan zijn meester Sinterklaas.

Zelfs president Barack Obama van de Verenigde Staten trok de Nederlandse regering aan de mouw. Hij zei het ronduit: er zitten racistische elementen in het Sinterklaasfeest. Sindsdien is de steun voor Sinterklaas in Nederland afgenomen. Vandaag is Kerstman populairder en breder geaccepteerd.

En hoe staat het op Curaçao?Er zijn nog steeds prominente burgers die Sinterklaas met 100% overtuiging verdedigen. Ze zeggen: Het is een kinderfeest. Er is niets mis mee.

Dat is precies het gevaar van vieren zonder na te denken.

Wie 1 juli als Dag van de Emancipatie wil bevorderen, moet stilstaan. Moet verdiepen. Moet ideeën verzamelen die deze dag een stevig, solide en waardig fundament geven. We moeten de viering motiveren met inhoud, niet met lege emotie.sen van Afrikaanse afkomst die het ver hebben geschopt en denken dat geld alles is. Ze zetten economie, en dus geld, boven alles. Ze luisteren niet. Ze accepteren geen andere ideeën. Voor hen eindigt elk gesprek bij geld. Alsof geld het enige doel van het leven is.Die gedachte is verwoestend. Want als bestuurders van ‘Afro’-afkomst in die mentaliteit vervallen, glijden ze af naar corruptie, naar staatsroof, naar het verkopen van het land voor persoonlijk gewin. En dat doodt elke hoop op een gezonde toekomst voor Curaçao.

Daarom mag emancipatie niet alleen over ons verleden gaan. Niet alleen over dat onze voorouders slaaf waren, dat ze mishandeling, vernedering en onrecht hebben geleden. Emancipatie moet ook gaan over onze verantwoordelijkheid nu en in de toekomst. Over de bijdrage die elke burger moet leveren om een beter land te bouwen. Om verstandige, eerlijke en vrije burgers op te voeden.

Om Dag van de Emancipatie op Curaçao met waardigheid te vieren, hebben we een programma met gewicht nodig. Niet opnieuw een feest dat eindigt in muziek, eten en drinken, zoals we gewend zijn. Dat is geen bevrijding. Dat is afleiding.

Dag van de Emancipatie moet een dag van bewustwording zijn. Een dag om te leren. Een dag om te verenigen, te vergeven en de krachten samen te bundelen voor wat in het algemeen belang is. Een dag om te herinneren waar we vandaan komen, om te begrijpen waar we staan en om te beslissen hoe we samen een beter Curaçao bouwen.

Vrijheid eindigde niet op 1 juli 1863. Vrijheid is een strijd van elke dag.

Laat 1 juli de dag zijn waarop we kiezen om samen te strijden, voor waardigheid en rechtvaardigheid.

Erwin Raphaëla