Welk standpunt neemt Curaçao in over ‘reparatory justice’, democratische erkenning en de VN-resolutie van Ghana?

Open brief aan de regering van Curaçao

Geachte minister-president, geachte ministers,

Deze brief verschijnt zonder vermelding van de auteur. Niet omdat de inhoud niet kan worden verdedigd, maar omdat de boodschap belangrijker is dan de boodschapper. De argumenten spreken voor zich en verdienen een beoordeling op hun inhoud. Aanleiding voor deze brief is het videofragment dat op de Facebookpagina van premier Mia Amor Mottley van Barbados is gepubliceerd. Daarin reageert zij tijdens de CARICOM-bijeenkomst, die van 5 tot en met 8 juli jl. plaatsvond, op krachtige en heldere wijze op vragen over slavernij, chattel slavery en reparatory justice.

Premier Mottley maakte duidelijk dat het Caribisch gebied geen liefdadigheid vraagt, maar rechtvaardigheid. Zij wees erop dat tot slaaf gemaakte mensen als bezit werden behandeld en dat voormalige koloniale machten niet kunnen doen alsof herstelrecht slechts een vrijblijvende of ongemakkelijke discussie is. Haar woorden raken ook Curaçao, omdat onze geschiedenis onlosmakelijk verbonden is met slavernij, kolonialisme en de blijvende gevolgen daarvan.

Op 25 maart 2026 heeft de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties de door Ghana ingediende resolutie aangenomen over slavernij, chattel slavery en reparatory justice. Juridisch is zo’n resolutie niet rechtstreeks bindend zoals een verdrag. Maar democratisch, politiek en moreel heeft zij grote waarde. De Algemene Vergadering is immers het wereldforum waarin staten, groot en klein, hun stem kunnen laten horen. Wanneer een ruime meerderheid van de internationale gemeenschap erkenning geeft aan het onrecht van slavernij en oproept tot herstelrecht, dan is dat geen lege symboliek. Het is democratische erkenning op wereldniveau.

Juist daarom roept de onthouding van Nederland bij deze resolutie ernstige vragen op. Als Nederland namens het Koninkrijk spreekt, terwijl Nederland historisch zelf betrokken partij is geweest bij slavernij en koloniale overheersing, dan mag Curaçao weten of ons land hierin is geraadpleegd, gehoord en gerespecteerd.

Daarbij rijst een bredere vraag over de waarde van internationale resoluties en normen. Wanneer internationale organisaties kleine eilanden aanspreken op goed bestuur, financiële discipline, transparantie, belastingregels, democratische hervormingen en mensenrechten, dan wordt vaak gezegd dat internationale normen moeten worden nageleefd. Maar wanneer internationale normen grote of voormalige koloniale machten confronteren met slavernij, koloniale verantwoordelijkheid en herstelrecht, dan wordt plots benadrukt dat zulke resoluties juridisch niet bindend zijn.

Die selectieve toepassing tast het morele gezag van de internationale rechtsorde aan.

Daarom de concrete vraag aan de regering van Curaçao:

Heeft Curaçao een eigen standpunt ingenomen over de door Ghana ingediende VN-resolutie? Is Curaçao voorafgaand aan de stemming door Nederland geraadpleegd? Heeft Curaçao ingestemd met de Nederlandse onthouding? Of is er namens het Koninkrijk gesproken zonder dat het eigen historische en morele belang van Curaçao, Aruba en Sint-Maarten zichtbaar is meegewogen?

Als Curaçao werkelijk een autonoom land is binnen het Koninkrijk, dan moet die autonomie ook betekenis hebben wanneer het gaat om onze geschiedenis, onze waardigheid en onze internationale positie. En als Curaçao op dit soort fundamentele kwesties geen eigen stem heeft, dan verdient de bevolking daarover eerlijkheid.

Deze open brief is geen oproep tot confrontatie. Het is een oproep tot democratische transparantie, bestuurlijke volwassenheid en historische integriteit.

De bevolking van Curaçao heeft recht op een duidelijk antwoord: spreken wij met een eigen Caribische stem, of zwijgen wij wanneer Nederland namens ons spreekt over een geschiedenis waarin Nederland zelf geen neutrale partij is?