Was het slechts een storing, of kwam deze crisis iemand bijzonder goed uit?

Terwijl grote delen van Curaçao zonder internet zaten, klonk vrijwel onmiddellijk de roep om Starlink. Maar waarom vroeg bijna niemand: wanneer komt Aqualectra-Qonèkt naar onze wijk?

Op vrijdag 31 juli 2026 werden verschillende wijken op Curaçao urenlang geconfronteerd met een gebrekkige of volledig weggevallen internetverbinding. Flow liet klanten via WhatsApp weten dat sinds de ochtenduren technische problemen bestonden. Later meldden ook klanten van Digicel dat zij in kennelijk dezelfde of omliggende wijken problemen met hun internetverbinding ondervonden.

Dat roept allereerst technische vragen op. Hoe onafhankelijk zijn de netwerken van beide aanbieders werkelijk? Maken zij gedeeltelijk gebruik van dezelfde kabels, knooppunten of andere essentiële infrastructuur? Kan één beschadiging of storing meerdere aanbieders tegelijk raken? En beschikt Curaçao over voldoende alternatieve verbindingen wanneer een belangrijk onderdeel van het netwerk uitvalt?

Die vragen verdienen een duidelijk en onafhankelijk antwoord. Internet is immers geen luxeproduct meer. Ondernemers, scholen, zorginstellingen, banken, overheidsdiensten en gezinnen zijn er dagelijks van afhankelijk. Een langdurige uitval raakt daarom niet alleen het gemak van burgers, maar ook de economie en de openbare dienstverlening.

Toch viel op sociale media vrijwel onmiddellijk iets anders op: de roep om de komst van Starlink.

Die reactie is begrijpelijk. Mensen die uren zonder internet zitten, verlangen naar een betrouwbare oplossing. Maar juist de snelheid waarmee een buitenlandse satellietaanbieder als redder werd gepresenteerd, moet ons aan het denken zetten.

Waarom vroeg bijna niemand:

 Wanneer komt Aqualectra-Qonèkt naar onze wijk?

Waarom werd niet massaal gevraagd wanneer de lokale glasvezelinfrastructuur wordt uitgebreid? Waarom eiste de gemeenschap niet dat de regering en de verantwoordelijke publieke ondernemingen versneld investeren in een betrouwbaar, betaalbaar en eiland breed netwerk? En waarom werd niet gevraagd hoe Curaçao zelf meer zeggenschap kan verkrijgen over de digitale infrastructuur waarvan de samenleving volledig afhankelijk is geworden?

In plaats daarvan werd opnieuw naar buiten gekeken.

Dat is precies het gevaar waarvoor Clarity eerder waarschuwde. Digitale kolonisatie begint niet noodzakelijk met een buitenlandse regering die formeel de macht overneemt. Zij kan ook ontstaan wanneer een samenleving haar essentiële communicatie, gegevensstromen en economische activiteiten steeds verder afhankelijk maakt van ondernemingen waarover zij zelf nauwelijks democratische, juridische of technische controle heeft.

Starlink kan zonder twijfel een nuttige aanvullende verbinding zijn. Bij natuurrampen, kabelbreuken of storingen kan satellietinternet bijdragen aan redundantie. Maar een noodvoorziening of aanvulling is iets anders dan het kritiekloos overdragen van onze digitale toekomst aan een buitenlandse commerciële onderneming.

Wie bepaalt straks de tarieven en voorwaarden? Wat gebeurt er wanneer de dienstverlening eenzijdig wordt aangepast of beperkt? Waar worden gegevens verwerkt? Welke invloed heeft Curaçao wanneer geopolitieke of commerciële belangen veranderen?

Daarmee ontstaat een ongemakkelijke, maar noodzakelijke vraag:

Was de storing van 31 juli uitsluitend een technisch incident, of werd de ontstane crisis bewust of onbewust gebruikt om de weg voor Starlink verder vrij te maken?

Er is op dit moment geen openbaar bewijs dat de storing bewust is veroorzaakt of geënsceneerd. Dat moet duidelijk worden gezegd. Maar het stellen van kritische vragen is geen complottheorie.

De geschiedenis leert dat ingrijpende veranderingen gemakkelijker door een bevolking worden aanvaard wanneer zij eerst wordt geconfronteerd met angst, frustratie of een crisis. Een oplossing die eerder kritisch zou zijn bekeken, kan na een ontwrichtende gebeurtenis plotseling als onvermijdelijk worden gepresenteerd.

Misschien is de storing dus niet georganiseerd. Maar wordt zij nu wel gebruikt als overtuigend verkoopargument? Wordt de begrijpelijke frustratie van de bevolking benut om kritische vragen over digitale afhankelijkheid te overschaduwen?

En waarom wordt diezelfde crisis niet gebruikt om de uitrol van Aqualectra-Qonèkt te versnellen?

Curaçao moet niet kiezen tussen Flow, Digicel of Starlink als nieuwe buitenlandse redder. Het eiland moet werken aan een betrouwbare nationale infrastructuur, voldoende alternatieve verbindingen, echte concurrentie en publieke zeggenschap over vitale digitale voorzieningen.

De belangrijkste vraag is daarom niet alleen wanneer Starlink komt.

De werkelijke vraag is:

Wanneer kiest Curaçao ervoor om zijn eigen digitale toekomst op te bouwen en wie heeft er belang bij dat juist die vraag zo weinig wordt gesteld?