Van minimumloon naar bestaansminimum, kunnen wij op Curaçao nog spreken van echt leven?

Kunnen wij op Curaçao met Minimumloon spreken van

“Leven of slechts overleven?”

 De recente discussie naar aanleiding van een gedachte die wordt toegeschreven aan voormalig NBA-speler en ondernemer Magic Johnson, namelijk dat men voor een werkelijk vrijer en waardiger bestaan meerdere inkomstenstromen zou moeten ontwikkelen, raakt aan een bredere en diepere vraag: kan iemand die op Curaçao minimumloon verdient daadwerkelijk spreken van echt leven, of is er vooral sprake van voortbestaan?

Die vraag verdient een eerlijk, maar ook menselijk antwoord. Natuurlijk kan geluk niet uitsluitend in geld worden uitgedrukt. Er zijn mensen met beperkte middelen die innerlijke rust, familiebanden, geloof, gezondheid en waardigheid ervaren. Maar dat is een andere discussie. De vraag naar geluk is in belangrijke mate filosofisch. De vraag of iemand met een minimumloon redelijk kan wonen, eten, vervoer betalen, kinderen verzorgen, sparen, zich ontwikkelen en onverwachte kosten dragen, is sociaal-economisch.

Daar ligt precies het verschil tussen leven en overleven. Leven betekent niet luxe. Leven betekent ruimte hebben. Ruimte om niet voortdurend in angst te leven voor de volgende rekening. Ruimte om te plannen, te groeien, te studeren, te investeren in kinderen, gezondheid en toekomst. Voortbestaan daarentegen is wanneer vrijwel het gehele inkomen al is uitgegeven voordat de maand werkelijk begonnen is. Dan werkt iemand niet om vooruit te komen, maar om net niet kopje-onder te gaan.

Curaçao moet daarom de moed hebben om het debat te verschuiven van minimumloon naar bestaansminimum. Niet alleen de vraag wat een werkgever minimaal mag betalen is relevant, maar vooral wat een mens minimaal nodig heeft om waardig te kunnen leven. Een economie die structureel veel mensen rond het minimum houdt, bouwt geen brede middenklasse. Zij creëert afhankelijkheid, kwetsbaarheid en stille armoede.

Toerisme is belangrijk en verdient waardering. Het biedt werk, deviezen en economische activiteit. Maar toerisme alleen kan naar mijn bescheiden mening niet de volledige economische ruggengraat van Curaçao zijn, zolang het onvoldoende banen creëert die mensen structureel naar de middenklasse brengen. Duurzame ontwikkeling vraagt om productieve sectoren, kennisbanen, ondernemerschap, technologie, exportgerichte diensten, lokale productie en beter betaalde functies.

De gedachte van meerdere inkomstenstromen, geïnspireerd door een motivational interview van Magic Johnson, moet daarom niet alleen individueel worden begrepen, maar ook maatschappelijk. Een land moet een economie bouwen waarin burgers niet slechts afhankelijk zijn van één kwetsbare inkomstenbron, maar waarin arbeid, ondernemerschap, scholing en innovatie samen echte vooruitgang mogelijk maken.

De echte ambitie voor Curaçao mag daarom niet zijn dat mensen net kunnen rondkomen. De ambitie moet zijn dat werk leidt tot waardigheid, vooruitgang en perspectief. Een land groeit pas werkelijk wanneer zijn mensen niet alleen bestaan, maar ook kunnen leven.