Ouderen, de vergeten generatie op Curaçao

De situatie van onze ouderen en gepensioneerden op Curaçao is ronduit erbarmelijk en onacceptabel. Er gaat van alles mis met ons en niemand die zijn mond opendoet!

De cijfers liegen er niet om: de grootste groep binnen onze Curaçaose gemeenschap bestaat op dit moment uit ouderen en gepensioneerden. Tel daar de 50-plussers bij op, en ze vormen de meerderheid van onze bevolking. Maar het is precies deze groep die het meest worstelt om het hoofd boven water te houden. Het is de meest verwaarloosde groep van ons land.

De prijzen zijn moordend 

Dag in dag uit worden boodschappen in de winkel en supermarkt duurder. En dat komt niet alleen door de olieprijs. Nee! Handelaren op Curaçao kunnen met de prijzen doen wat ze willen. Er is geen enkele instantie die een grens stelt. De weegschaal slaat altijd door naar de kant van de ondernemer. Veel ouderen op Curaçao wonen alleen, omdat hun kinderen naar Nederland zijn vertrokken voor werk of studie. Elke oudere moet dus maar zien hoe hij rondkomt.

In de steek gelaten door overheid en vakbond

De harde werkelijkheid: er is geen vakbond, geen overheidsinstantie die opstaat om onze gepensioneerden te verdedigen. Niemand. Geen enkele officiële instantie vecht voor betere levensomstandigheden voor onze ouderen. Laten we eerlijk zijn: het leven van onze ouderen is volledig in Gods hand gelegd. Zorgkosten, ouderdomskwalen, onderhoud van het huis, recreatie, medicijnen… alles komt op hun eigen schouders terecht.

Ook hier regeren angst en fanatisme

De cultuur die we nu hebben is niets anders dan een erfenis uit ons verleden. Mensen zijn bang om zich te verenigen en hun stem te laten horen. Er is geen protest. Er is geen verzet.  

De politiek op Curaçao is niet gebaseerd op gezond verstand. Ze draait op fanatisme en populisme. Een gedetineerde in de gevangenis kan zich beroepen op mensenrechten. Maar onze ouderen op Curaçao? Zelfs dat recht hebben ze niet.

Jarenlang gewerkt en nu aan de kant geschoven

Na jarenlang te hebben bijgedragen aan de welvaart van Curaçao, moeten de ouderen en gepensioneerden nu toekijken vanaf de zijlijn. Ze moeten accepteren wat men met hen doet en hopen op wat kruimels die misschien van de rijkdom afvallen. Zelfs als de economie aantrekt en de staatskas vol zit, ervaren ouderen en gepensioneerden daar geen enkel voordeel van.

Het is een feit: onze gemeenschap heeft een morele plicht tegenover de generatie die dit land heeft opgebouwd. De grootste omslag die we op Curaçao moeten maken, is die in onze mentaliteit. Een mentaliteit die de mens centraal stelt en hem de waardering geeft die hij toekomt.

Erwin Raphaëla