Armoede, laten we die aanpakken

Waarom is armoede zo slecht voor een gemeenschap? Armoede is niet “weinig geld hebben”. Armoede is een gif dat een gemeenschap van binnenuit opvreet. Op Curaçao is dat gif inmiddels doorgedrongen in talloze gezinnen.

1. De keiharde waarheid: Curaçao is de armste gemeenschap binnen het Koninkrijk. De cijfers liegen niet. En iedereen weet het. Zelfs in de Tweede Kamer in Nederland is het op tafel gelegd: Curaçao is de armste gemeenschap binnen het hele Koninkrijk. Werkloosheid daalt marginaal, maar het minimumloon draagt geen gezin. Pensioen en AOV zijn niet toereikend niet. En de kosten van levensonderhoud blijven stijgen.

Wat doen we hier op Curaçao om die situatie te veranderen?  

NIETS. Het leven gaat door alsof er niets aan de hand is. Alsof het normaal is dat een moeder moet kiezen tussen stroom en water betalen of eten kopen voor haar kind. Alsof het normaal is dat een oudere met 50 jaar werk achter de rug hongerig naar bed gaat. En alsof het normaal is dat mensen op straat moeten bedelen. Dit is niet normaal. Dit is georganiseerde ellende en lijden.

2. Armoede duwt ons in de gevarenzone.

Laten we eerlijk zijn: mensen worden niet crimineel geboren. Omstandigheden maken mensen kapot. Als je arm bent en elke dag armer wordt. Als je je kind geen eten kunt geven. Als je ziet dat rijken rijker worden terwijl jij verdrinkt in problemen… dan breekt er iets in een mens.

Armoede zet de deur wijd open voor:

– Diefstal en overvallen. Niet omdat mensen slecht zijn, maar omdat “er gegeten moet worden”.

– Wanhoop: Drugsgebruik als vlucht uit het voortdurende lijden.

– Haat en woede: Mensen worden hard en asociaal: “Als ik niks heb, heb jij ook niks. Dan kom ik wel in jouw huis stelen”

Curaçao mag nooit op het punt komen dat een burger criminele daden moet plegen om te overleven. Op dat moment heeft ons land als collectief gefaald.

3. Waarom is er zoveel armoede op Curaçao?

Er is niet één oorzaak. Maar laten we de waarheid niet verhullen:

A. Het loon- en inkomensniveau is een schande.

Het minimumloon, pensioen en de AOV zijn schrikbarend laag. Ga vandaag naar de supermarkt. Een kar met basisboodschappen voor één maand slokt 60% tot 70% van een normaal salaris op. Wat blijft er over voor water, stroom, huur, de kosten voor transport naar school en werk? Hoe moet een gezin zo leven?

B. De kosten van levensonderhoud zijn onacceptabel. 

Alles op Curaçao is duur omdat alles geïmporteerd wordt. En dat wordt misbruikt om prijzen absurd hoog te maken. Daarbovenop komt belasting op belasting. De rijke betaalt evenveel als de arme. Dit is een systeem dat de armen het hardst straft.

C. Een kapitalistisch systeem zonder vangnet.

Ja, we leven in een kapitalistisch systeem. Maar kapitalisme zonder regulering en balans vernietigt op termijn iedereen. Elk land heeft een “sociaal vangnet” nodig. Op Curaçao zitten er zulke grote gaten in dat mensen er dagelijks doorheen vallen.

4. Wie moet orde op zaken stellen? De regering!

Kom niet aan met “de mensen moeten harder werken of bewuster boodschappen doen”. Het volk werkt al. Het probleem is dat werk onvoldoende oplevert om de dagelijkse kosten te dekken.

De regering heeft de macht, de bevoegdheid en de plicht om te handelen. Waarom bestaan ministeries? Waarom een departement van Sociale Zaken, Economische Zaken, Volksgezondheid? Waarom wetten? Om met gekruiste armen toe te kijken hoe het land dieper in de afgrond zakt? Nee, dat kan niet!

Bestuurders moeten:

1. Minimumloon en AOV indexeren aan de werkelijke kosten van levensonderhoud.
2. Belasting op basisvoedsel verlagen – Mensen moeten eerst eten, daarna belasting betalen.
3. Optreden tegen prijsopdrijving in winkels en supermarkten.
4. Investeren in waardig werk, niet in prestigeprojecten om de ogen te verblinden.

Als de regering blijft toekijken en de situatie laat escaleren, is zij medeplichtig aan de ramp. Want armoede blijft niet stilstaan. Armoede schreeuwt. En die schreeuw klinkt op Curaçao in elke straat, in de vorm van criminaliteit, woede en een generatie die de hoop heeft opgegeven.

Conclusie: Tijd om het alarmsignaal serieus te nemen

Curaçao mag niet accepteren een land te worden waar mensen moeten stelen om te leven. We moeten kiezen voor andere levensomstandigheden. Wat ons overkomt ligt niet aan Nederland. Niet aan de grootte van het eiland of het gebrek aan natuurlijke hulpbronnen. Het ligt aan het gebrek aan visie over hoe je rechtvaardig en verantwoord bestuurt. Discussies en of debatten op nivo kennen wij amper op Curaçao.

Armoede is in zekere zin een keuze. En het is tijd om voor iets anders te kiezen.

Erwin Raphaëla