Curaçao, toon je hart voor Venezuela

Op Curacao is Marlon Regales momenteel een van de weinigen die met grote consistentie blijft volgen wat er gebeurt in Venezuela na de aardbeving die grote delen van het land heeft verwoest.

De beelden zijn hartverscheurend en alarmerend. Duizenden mensen hebben alles verloren. Gebouwen zijn ingestort boven complete gezinnen. Tot op de dag van vandaag hebben de autoriteiten en de experts nog niet alle slachtoffers kunnen vinden. Onder het puin zitten vermoedelijk duizenden mensen vast. Velen van hen zijn al om het leven gekomen en verkeren, na zoveel dagen, inmiddels in staat van ontbinding.

De cijfers slaan in als een bom: 3000 mensen zijn al omgekomen en ongeveer 50.000 mensen worden vermist. Dit is een ramp die generaties lang een diepe en pijnlijke wond zal achterlaten in Venezuela.

De heer Regales hamert met klem op één cruciaal punt: ook Curaçao moet aanwezig zijn met een professioneel en goed getraind team om te helpen bij de reddingswerkzaamheden.

Tot nu toe zien we vooral teams uit Europa, waaronder uit Nederland, die in Venezuela zijn aangekomen. Maar zij zijn in een geïsoleerde positie terechtgekomen. Waarom? Omdat zij de taal niet machtig zijn, de cultuur niet kennen en de gebruiken van het Venezolaanse volk niet begrijpen.

Intussen is het een dappere groep vanuit Curaçao wél gelukt om op eigen initiatief in Venezuela aan te komen. Zij leveren fantastisch werk. U heeft het met eigen ogen kunnen zien in het hoofdnieuws van TeleCuraçao.

Dit is het moment van de waarheid voor Curaçao

Ja, wij zijn onderdeel van het Koninkrijk der Nederlanden. Maar dat mag geen excuus zijn om de handen in de schoot te leggen of lijdzaam toe te kijken. Het slaat nergens op dat onze bestuurders nu een onderdanige en afwachtende houding aannemen. Niet nu onze buren in zo’n diepe nood verkeren.

Want Venezuela is geen vreemd land voor ons. Venezuela behoort tot onze familie.

Laten we eerlijk zijn. Decennia lang heeft Venezuela Curaçao gedragen:

1. Handel en toerisme: Venezolaanse toeristen kwamen in groten getale naar Curaçao om te winkelen. Hun geld stroomde onze winkels en bedrijven binnen.
2. Olie: De raffinaderij, de banen, de salarissen. Alles was mogelijk dankzij de Venezolaanse olie die op Curaçao werd geraffineerd. Dat gaf onze economie een enorme impuls en tilde de levensstandaard van ons volk naar een hoger niveau.
3. Voedsel: Schepen vol fruit, groenten en verse vis voeren vanuit Venezuela naar Curaçao om onze gezinnen te voeden.
4. Cultuur: Wij zijn opgegroeid met Venezolaanse radio en televisie. Met hun muziek, hun dans, hun humor.
5. Familie: De banden tussen Curaçao en Venezuela zijn uiterst hecht. Er zijn Curaçaoënaars met directe familie in Venezuela. En er zijn Venezolanen die familie van ons zijn.

Onze grootouders zeiden het al: “Beter een goede buur dan een verre vriend.”

Vandaag wordt dat spreekwoord op de proef gesteld. Het moment is nu.

Jongeren van Curaçao, het moment is aangebroken om de situatie in Venezuela aan te trekken. Zonder voorbehoud. Zonder twee keer na te denken. We mogen niet aarzelen. We moeten gul hulp bieden. Met geld, met materiaal, met onze mensen die kunnen helpen, met onze expertise. De mensen van het Curaçaose team die er al zijn, bewijzen dat wij het kunnen.

Aan alle gezinnen op Curaçao: bespreek dit vanavond aan tafel. We helpen Venezuela met alles wat we hebben. Laten we dat massaal doen. Want als wij onze buren vandaag helpen, dan zal morgen een ander ons helpen.

Erwin Raphaëla