4th Economic Pilar? Is het werkelijk zo moeilijk?

De aankondiging dat Google meer dan 500 miljoen Amerikaanse dollar investeert in een internationale digitale uitwisselingshaven in de Dominicaanse Republiek zou op Curaçao alle alarm-bellen moeten doen afgaan, https://www.datacenterdynamics.com/en/news/google-invests-500-million-in-its-digital-port-in-the-dominican-republic/.

Het project omvat nieuwe onderzeese kabelverbindingen met de Verenigde Staten, moet de digitale capaciteit van het land aanzienlijk vergroten en is door de Dominicaanse regering tot nationale prioriteit verklaard. De werkzaamheden zouden in maart 2026 beginnen, met een geplande voltooiing begin 2027. Daarmee wordt een politieke ambitie omgezet in geld, infrastructuur en een concrete planning.

Op Curaçao horen wij ondertussen al jarenlang dezelfde mooie woorden: de digitale economie moet de vierde economische pijler worden en Curaçao moet uitgroeien tot een digitale hub voor de regio.

Maar wat betekent dat in de praktijk?

1. Welke concrete projecten zijn uitgevoerd?
2. Welke internationale technologiebedrijven hebben wij naar Curaçao gehaald?
3. Hoeveel banen zijn hierdoor ontstaan?
4. Wie heeft of neemt de leiding?
5. En wie wordt verantwoordelijk gehouden wanneer plannen opnieuw blijven steken in rapporten, vergaderingen, toespraken en goede bedoelingen?

De Papiamentstalige opmerkingen en vragen die ons bereiken naar aanleiding van het nieuws over Google raken daarom een gevoelige kern:

1. Wij kunnen niet eens duidelijk formuleren wat wij voor onszelf willen, omdat wij vaker kiezen voor afbreken dan voor opbouwen.

2. Terwijl wij de mond vol hebben van de vierde economische pijler en Curaçao als digitale hub, wat gebeurt er ondertussen om ons heen?

Het antwoord is ongemakkelijk:

de regio wacht niet op Curaçao.

Aruba is als landingspartner rechtstreeks betrokken bij de nieuwe CELIA-zeekabel, terwijl Curaçao via een uitbreiding op die infrastructuur wordt aangesloten. Trinidad en Tobago heeft inmiddels overeenkomsten gesloten voor de voorbereiding van grootschalige datacenters en infrastructuur voor kunstmatige intelligentie. Die projecten zijn nog niet gerealiseerd, maar deze landen zetten wel concrete stappen om investeringen, technologie en kennis aan zich te binden.

Concreet gaat het in Trinidad en Tobago om plannen voor een datacenter van 300 megawatt en een afzonderlijke AI-infrastructuur van 150 megawatt, uitbreidbaar tot 500 megawatt. De projecten zijn nog in onderzoek, maar tonen dat het land internationale partners en schaal aan zijn digitale ambitie verbindt.

Dit betekent niet dat Curaçao geen kansen heeft. Maar kansen op papier worden pas economische werkelijkheid wanneer zij worden gekoppeld aan duidelijke politieke keuzes, investeringen, betrouwbare energie, snelle vergunningen, goed onderwijs en één organisatie die verantwoordelijk is voor de uitvoering.

De vraag is daarom niet langer of Curaçao een digitale hub kan worden.

De vraag is: wat bouwen wij vandaag om dat morgen te bewijzen?

1. Wat verstaan wij precies onder de vierde economische pijler?
2. Welk budget is beschikbaar?
3. Welke bedrijven worden actief benaderd?
4. Welke resultaten moeten uiterlijk in 2030 zichtbaar zijn?

De investering van Google in de Dominicaanse Republiek is geen reden voor jaloezie. Zij is een waarschuwing en een belangrijke eyeopener: 

Terwijl Curaçao nog bespreekt wat het wil worden, zijn andere landen al begonnen het te bouwen.