Wat betekent deze waarschuwing voor Curaçao?

Deel 3

Autonomie krijgt pas waarde wanneer een land zijn koers kan bepalen

De boodschap van dr. Arikana Chihombori-Quao heeft in de eerste plaats betrekking op Afrika. Toch verdient haar waarschuwing ook in het Caribisch gebied serieuze aandacht.

De historische, juridische en monetaire positie van Curaçao verschilt van die van de voormalige Franse koloniën in Afrika. De onderliggende vraag is echter herkenbaar: hoeveel betekenis heeft staatkundige autonomie wanneer een land onvoldoende economische slagkracht bezit om zijn eigen koers te bepalen?

Autonoom, maar ook weerbaar?

Sinds 10 oktober 2010 is Curaçao een autonoom land binnen het Koninkrijk der Nederlanden. Wij beschikken over een eigen regering, parlement, begroting en belastingstelsel. Dat zijn wezenlijke bevoegdheden en belangrijke verworvenheden.

De werkelijke waarde daarvan wordt echter niet alleen bepaald door het bestaan van eigen instituties. Zij blijkt vooral uit het vermogen om duurzame ontwikkeling te realiseren, het publieke belang te beschermen en weloverwogen beslissingen te nemen zonder buitensporige afhankelijkheid van anderen.

Als klein en open eiland zal Curaçao altijd internationale partners nodig hebben. Wij zijn voor voedsel, energie, technologie, medicijnen, kapitaal en internationale verbindingen grotendeels aangewezen op het buitenland. Dat is niet uitzonderlijk. Het wordt pas problematisch wanneer wij deze afhankelijkheden onvoldoende kennen, beheersen en strategisch afwegen.

Van wie is onze economische groei?

De Curaçaose economie heeft de afgelopen jaren groei laten zien. Dat is positief en verdient erkenning. Maar groei alleen vertelt niet of onze economie ook sterker, productiever en weerbaarder wordt. https://www.cbs.cw/general-indicators-of-curacao?

Wanneer groei vooral wordt gedragen door toerisme, consumptie, vastgoed en invoer, terwijl onderwijs, innovatie, export en lokale productie onvoldoende meegroeien, blijft de economische basis kwetsbaar.

Daarom moeten wij verder kijken dan het groeipercentage. Van wie is die groei? Waar blijven de opbrengsten? Hoeveel wordt opnieuw op Curaçao geïnvesteerd? Hoeveel lokale ondernemingen profiteren ervan? En welke blijvende kennis en productiecapaciteit bouwen wij ermee op?

Welke prijs betalen wij morgen?

Deze vragen zijn eveneens relevant bij concessies, privatiseringen, digitalisering en buitenlandse investeringen. Het bedrag dat vandaag binnenkomt, mag niet het enige criterium zijn.

Ook lokale participatie, kennisoverdracht, gegevensbescherming, betaalbaarheid, continuïteit en toekomstige beleidsruimte moeten worden meegewogen. Anders kan een overeenkomst die vandaag aantrekkelijk lijkt, morgen de bewegingsvrijheid van het land beperken.

Dit is geen pleidooi tegen buitenlandse investeerders of internationale samenwerking. Het is een pleidooi voor volwassen partnerschap, duidelijke voorwaarden en een eigen langetermijnvisie.

Want wie niet vooraf bepaalt wat hij wil beschermen, ontdekt mogelijk pas na ondertekening wat hij heeft prijsgegeven.

In het vierde en laatste deel staat daarom de beslissende vraag centraal: hoe kan Curaçao noodzakelijke samenwerking verbinden met werkelijke economische weerbaarheid?