Leven wij op Curaçao willens en wetens richting de afgrond?

We kunnen niet langer onverschillig en onverantwoordelijk doen als het om natuurrampen gaat. Orkanen, aardbevingen, tsunami’s en andere natuurklappen vragen geen toestemming om Curaçao binnen te komen. Op het moment dat ze aan onze deur kloppen is het te laat om te zeggen: “dan gaan we nu eindelijk nadenken wat we moeten doen”.

Het alarm gaat, maar we doen alsof we doof zijn.

Kijk naar onze buren Venezuela en Colombia. Het alarm had voor ons moeten loeien. Aardbevingen hebben Venezuela door elkaar geschud. Colombia heeft harde klappen gekregen. Bij onze buren stortten huizen in. Mensen stierven. In Venezuela spreekt men over 6300 doden en meer dan 73.000 gewonden.

En wij op Curaçao? Wij kijken naar het nieuws, schudden even met ons hoofd en gaan door met feesten, drinken en dansen. Alsof we niet onderdeel zijn van deze wereld.

Curaçao is wel degelijk onderdeel van de wereld. We zijn geen magisch eiland dat alleen door God wordt beschermd. Wanneer de natuur toeslaat, vraagt ze niet of je bij het Koninkrijk hoort of onafhankelijk bent. Of je verzekerd bent of niet. Ze slaat gewoon toe.

De schuld ligt niet bij de natuur. De schuld ligt bij ons.

Nee, we kunnen geen orkaan tegenhouden. We kunnen geen aardbeving buiten de deur houden. Maar we kunnen wel voorkomen dat we daarna een totale puinhoop van maken.

Kijk naar onze gebouwen. Huizen zonder deugdelijke fundering. Oude, vervallen schoolgebouwen. Overheidsgebouwen waarvan niemand weet hoe ze overeind staan. Nog steeds bouwen we zonder strakke regels, zonder permanente controle, zonder verantwoordelijkheid voorop te stellen. Als er vandaag een zware aardbeving op Curaçao komt, belanden we in een totale chaos. Honderden, misschien duizenden levens gaan verloren. En daarna zeggen we: “Ai, dat hadden we niet verwacht”.

Dat is pure leugen. We wisten het. We wilden het alleen niet zien.

De overheid slaapt. Het volk slaapt.

Zowel de overheid als de betrokken instanties breken zich niet het hoofd. Bewustwordingscampagnes? Schaars en oppervlakkig. Evacuatieplannen per wijk of regio? Niet aanwezig. Tsunami-oefening? Niet eens één keer per jaar. En ons volk zelf. Onze prioriteit is eten, drinken, feesten, dansen en het goed hebben. Verantwoordelijkheid voor het leven van je buurman/ vrouw, je vader, je kinderen? Dat laten we “aan de overheid” over. Dit is de mentaliteit van een klein kind. Een serieus land kan zo niet functioneren. Politici zijn geen goden. Als we alle verantwoordelijkheid bij hen neerleggen, betalen we met ons leven.

De hele wereld is alert. Wij op Curaçao leven in ontkenning.

Overal ter wereld wordt gesproken over klimaatverandering, voorbereiding, collectieve inzet. Kinderen krijgen training op school. Er worden evacuatieroutes aangegeven.

Op Curaçao? Stilte. Niets. Onwetendheid.

Wat had er GISTEREN al moeten gebeuren?
Bouw met verantwoordelijkheid: Elke nieuwbouw moet voldoen aan aardbevings- en orkaannormen. Geen norm, geen vergunning.
Bewustwording in de wijk: Start met Wijkraden en Regioraden. Leer gezinnen wat te doen bij een orkaan, bij overstroming, bij een aardbeving.
Educatie: Op school, in de kerk, op het werk, in buurthuizen moeten programma’s komen. Geen flyer. Een echt plan.
Participatie: Het volk moet op eigen benen staan. Je kunt niet wachten tot de overheid je redt. Jouw leven ligt ook in jouw handen.

We kunnen niet doen alsof “we toch niets kunnen doen”. Dat is pure onzin. Niets doen ís een keuze. En het is de verkeerde keuze. Curaçao, doe je ogen en oren open.

De natuur onderhandelt niet. Als ze toeslaat, kent ze geen genade.

Blijven we leven als onnozele wezens, dan is onze ondergang onafwendbaar.

Erwin Raphaëla