REIKT DE EZEL TOT DE HEMEL?

Kritische evaluatie over de uitverkoop van Curaçao aan buitenlandse investeerders. Denk erover na en begrijp: we moeten nú handelen, vóór het te laat is.

 Wie de sociale media volgt, kan de noodkreten niet ontgaan zijn. Nog deze week ging op Facebook het beeld rond van een man wonend in Nederland die zijn diepe bezorgdheid uitte over de toekomst van het Curaçaose grondgebied. Hij voelt zich uiterst ongemakkelijk bij de situatie waarin terreinen op Curaçao, als ‘verse broodjes’, in rap tempo in handen van buitenlandse investeerders terechtkomen.

Een andere burger die onophoudelijk aan de bel trekt is de heer Lucho Rosales, die dagelijks op Facebook waarschuwt. En zij hebben alle reden daartoe, want het gaat om drastische veranderingen die de lokale bevolking volledig aan de kant zetten.

1. Het bewijs ligt er: De zuid- en westkust van Curaçao is al verkocht.

Dit is geen verzinsel. Het gaat om eigendommen, gebieden en terreinen die ‘freehold’ zijn geworden voor buitenlanders:

– Cas Abou / Cas Abao, Banda Bou: Op dit moment staat een perceel van 46.412 m² te koop voor € 2,9 miljoen. 1000 meter van een van de mooiste stranden van Curaçao. Het doel? Vakantiewoningen, resort, recreatieve projecten. Het terrein is opgedeeld in 17 afzonderlijke akten om stukje bij beetje te verkopen. De overheid legt zelf wegen aan om de bouw te faciliteren.

– Coral Estate, Jan Thiel, Blue Bay, Spanish Water: Volgens cijfers uit 2026 zijn dit de grootste clusters van te koop staande huizen en kavels. Ze trekken een mix van internationale kopers, tweede-huiseigenaren en investeerders voor vakantieverhuur aan. Coral Estate voert de lijst aan met het grootste aantal aanbiedingen.

– Brakkeput Ariba: Nu staan er meerdere “unique spots” direct aan zee te koop: Kavel 114 van 2.040 m², Kavel 52 van 1.455 m², Kavel 84 van 1.584 m². Allemaal in Willemstad Oost.

– Puerto Oasis, Caracasbaaiweg: In 2017-2018 werd het verlaten project verkocht voor 5,5 miljoen gulden: 16 kavels + erfpachtrecht tot 2050. Het plan: hotel, spa en jachthaven van 90 miljoen dollar. Wie staan er als eigenaren geregistreerd? 2 Nederlanders en 2 Venezolanen.

2. Het effect: “Sky-high” prijzen en afgesloten stranden

De concentratie van verkoop in toeristische gebieden heeft ervoor gezorgd dat de “prijsstijging het sterkst is in gebieden die met toerisme te maken hebben”. Luxe onroerend goed kan oplopen tot “multi-miljoen gulden schatting”.

En het gevolg? Stranden worden pure handel.

Stichting Vishon Bándabou en een politieke partij op Curaçao hebben een parlementair onderzoek geëist, omdat “stranden steeds meer luxevoorzieningen voor toeristen dreigen te worden, terwijl lokale families worden geconfronteerd met hoge prijzen, commerciële strandstoelen en feitelijke beperkingen”.

Hetzelfde probleem dat we eeuwen geleden hadden bij Playa Blou en Oostpunt, herhaalt zich nu bij Cas Abou, Marriott Beach en overal elders.

Economische experts pleiten zelfs voor een bouwstop voor toeristische projecten en tweede huizen voor buitenlanders. Reden: personeelstekort, hoge bouwkosten en de tax holiday die de overheid 100 miljoen per jaar aan misgelopen belasting kost.

3. De overheid faciliteert, maar beschermt lokale belangen onvoldoende.

De manier waarop de overheid met openbaar terrein is omgegaan is dubieus.  

– Zakitó toonde hoe abrupt dingen kunnen gebeuren.  

– Infrastructuur wordt aangelegd ten behoeve van de nieuwe ontwikkelaars.  

– Tax holidays worden verleend aan megaprojecten, terwijl de lokale bevolking niet eens een kavel van 460m² in Saliña kan kopen voor € 200.000.  

Toerisme is de belangrijkste oorzaak geworden van onbetaalbare prijzen, terwijl de lonen in die sector structureel laag blijven.

4. De vicieuze cirkel
5. Investeerders met euro’s kopen de kustlijn op
6. Prijzen stijgen
7. Curaçaoënaars kunnen niet meer kopen  
8. Ze moeten in de toerismesector werken om de huur te betalen, in pure uitbuitingssituaties
9. Toerisme jaagt de prijzen opnieuw op

En om het af te maken: coöperaties zijn op Curaçao vrijwel onmogelijk. Iedereen blijft “op eigen kracht” vechten. En zo verliezen we elke kans om de problemen op te lossen.

CONCLUSIE: DE BEDREIGING IS NU

Wanneer je ziet dat 46.000 m² grond bij Cas Abao te koop staat voor een resort, wanneer je ziet dat Coral Estate vol staat met aanbiedingen voor buitenlanders, wanneer je moet vechten om naar het strand te gaan omdat het volstaat met strandstoelen van 40 gulden… dan weet je wat er gebeurt.

Als we deze trend niet stoppen, zal Curaçao over 10 jaar een resort zijn waar de lokale bevolking werkt, maar geen huis heeft om in te wonen.

De overheid moet nú:

1. Een moratorium instellen op de verkoop van grond aan buitenlanders in te dammen.
2. Voorkeursrecht invoeren voor Curaçaoënaars
3. Volledige transparantie – een openbaar “rapport strandtoegankelijkheid” dat aangeeft wie eigenaar is van welk strand
4. Stoppen met tax holidays voor projecten die geen werk voor lokale mensen opleveren

We kunnen blijven posten op Facebook. Maar wat als het moment komt dat er geen strand meer is waar je kind kan spelen, of waar jij tot rust kunt komen?

Curaçao is niet te koop. Curaçao is om te blijven. Voor ons en voor onze kinderen.

Erwin Raphaëla